ថ្ងៃ | ទស្សនាទិដ្ឋភាពចរាចរណ៍ក្នុងរាជធានី​ភ្នំពេញ
 លោក​ សម រង្ស៊ី រំពឹងថា យុវជន​គណបក្ស​សង្គ្រោះ​ជាតិទាំង ៣ រូប នឹងត្រូវ​ដោះលែងចេញពី​ពន្ធនាគារ​ព្រៃ​ស នៅ​ថ្ងៃ​ចន្ទ ​ទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៤ស្អែកនេះ៕​  ||   

កម្ពុជា​នឹង​គ្មាន​បេតិកភណ្ឌ​បទ​ចម្រៀង​ទេ ប្រសិន​មិន​​រួម​គ្នា​ការពារ

​​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ភាគ​ច្រើន​​បា្រកដ​ជា​បាន​​ដឹង​​នឹង​ចងចាំហើយ​​​នូវ​ទិស​ស្លោក​មួយ​​ឃ្លា​​ដែល​សរសេរ​ថា​”​វប្បធម៌​រលំ ជាតិ​រលាយ “​ ។ ពាក្យ​វប្បធម៌ (Culture)​ បើ​តាម​សៀវ​ភៅ​ ” វប្បធម៌ និង អរិយធម៌ ” ដែល​រាប​រៀង​​ដោយ​​លោក​ វ៉ាន់ ឌីកាអុន គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​​ចំណេះ​​ដឹង​​ និង ទេព​កោសល​​របស់​បុគ្គល​ ។​ចំណែក​​អរិយធម៌ (civilization) គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​​ការ​រីកចំរើន​​របស់​ប្រទេស ។​ ពោល​​ប្រទេស​មួយ​អាច​រីកចំរើន​ទៅ​បាន​​គឺ​អាស្រ័យ​ចាំ​បាច់​ណាស់​​​ទៅ​លើ​​ចំណេះ​​ដឹង​​​របស់​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​។ក្នុង​នោះ​អ្វី​ដែល​ពិសេស​​​​​គឺ​​ទេពកោសល ​។

លោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត និង តារាចម្រៀងស្រី ផ្សេង ទៀត កាល ពី សម័យមុន ដែល គេ ផ្ដិត នៅ លើ ក្រប អាល់ប៊ុម ចម្រៀង

ជា​ការ​ពិតណាស់​​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​​មាន​លទ្ធភាព ​ក្នុង​ការ​ផ្ទេរ ​និង ទទួល​​ចំណេះ​​ដឹង​ពី​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​​មក​  ប៉ុន្តែ​គេ​មិន​អាច​ផ្ទេរ​ទេព​កោសល​ឲ្យ​គ្នា​​ទៅ​វិញ​​ទៅ​មក​​បាន​ទេ​ ។ ឧទាហរណ៏​ស្ដេច​ចម្រៀង​​ប៉ុប ម៉ៃឃើល ជេកសុន ​របស់​អាមេរិក​​ជា​មនុស្ស​ប្រកប​​ដោយ​ទេព​​កោសល​ , ​បទ​ចម្រៀង​របស់​គាត់​​មាន​​ឥទ្ធិពល​​គ្រប​ដណ្ដប​​ទៅ​លើ​​មនោសញ្ចេតនា​​​របស់​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​​​​ក្នុង​​ពិភពលោក ​។ ភាព​ពិសេស​នេះ​​ព្រះ​​​បាន​​ប្រទាន​​​​សម្រាប់​​តែ ម៉ៃឃើល ជេកសុន ​ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ។ បើ​ទោះ​​បី​អ្នក​ដ៏ទៃ​យក​បទ​​​ចម្រៀង​​របស់​គាត់​​ទៅ​ច្រៀង​តាម​​​​​​ក៏​មិន​​ដូច​​​​ដែរ​។​ពោល សម្រាប់សតវត្យរ៏ទី២០-២១ ស្ដេចចម្រៀង​ប៉ុប​មានតែម្នាក់​គត់​គឺ​ ម៉ៃឃើល ជេកសុន  ។

អញ្ចឹង​​ហើយ​​បាន​​ជា​ប្រទេស​មួយ​​ចំនួន​​​​បាន​រក្សា​ការពារ​​យ៉ាង​​ហ្មត់ចត់​​​នូវ​ស្នាដៃ​​និង​​សកម្មភា្រព​​ដ៏​មាន​សារៈសំខាន់​​របស់​មនុស្ស​ប្រភេទ​​នេះ​ ។ ពិសេស​ហាម​ប្រាម​​ដាច់​ខាត​​មិន​​ឲ្យ​មាន​ការ​​លួច​​យក​​ទៅ​ចម្លង​ផ្ដេស​ផ្ដាស ​ក្នុង​គោល​​ដៅ​ពាណិជ្ជកម្ម​ឡើយ​ ។ ការ​អភិរក្ស​បែប​​នេះ ​ក្រៅ​តែ​ពី​គោល​បំណង​​ដើម្បី​​ការពារ​​កម្មសិទ្ធបញ្ញា វា​ក៏​ដើម្បី​​ការពារ​កិត្តិ​យស​​ដល់​អ្នក​​​ដែល​បាន​​សាងស្នាដៃ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​​​ផង​​ដែរ ​។ ​ហើយ​អ្វី​​ដែល​សំខាន់​​នោះ​​​គឺ​ការ​កំណត់ត្រា​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ ចំពោះ​​ភាព​ឆ្នើមផ្ដាច់ ​ប្រ​ចាំ​​​យុគសម័យ​​នី​មួយៗ ។

បទ​ចម្រៀង​​របស់​​អ្នក​ចម្រៀង​​ស្រី​ដ៏​ល្បី​​​​ប្រចាំ​ទសវត្សរ៏​ទី​​​៦០​​របស់​ថៃ​​ឈ្មោះ ភុំភួង ដួងចៃ ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ រដ្ឋាភិបាល​​ថៃ​​បាន​រក្សាទុក​​ជា​បេតិកភណ្ឌ​​នៃ​​បទចម្រៀង​ ដោយ​មិន​អនុញ្ញាតិ​​ឲ្យអ្នក​ដ៏ទៃ​​​យក​​ទៅ​​ច្រៀង​​តាម​​ដើម្បី​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ឡើយ​ ។​ប៉ុន្តែ​ដោយ​ឡែក​​លោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត ដែល​ពលរដ្ឋខ្មែរ​​ភាគ​ច្រើ​ន​​​បាន​ឲ្យ​​តម្លៃ​​ចេញ​ពី​បេះ​​ដូង​ផ្ទាល់​របស់​ពួក​គេថា​ ​ជា​អធិរាជ​សម្លេង​មាស​​​​នោះ ហាក់​ដូច​​ជា​ពុំ​ទទួលបាន​ភ័ព្វ ដូច្នេះ​ ឡើយ ។

គេ​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​ថា ​​ប​ន្ទាប់​ពី​មា​ន​​ចលនា​​កែកាឡៃបទ​ចម្រៀង​​ពី​បរទេស​​មក​ធ្វើ​​ជា​​របស់​ខ្លួន​ដោយ​​ផលិតកម្ម​​​មួយ​​ចំនួន​​ ​​ពុំ​ទទួល​បាន​​ការ​គាំទ្រ​​ ដោយ​សារ​តែ​​បទ​ភាគច្រើន​​ខុស​ទៅ​​និង​​​​និន្នាការ​ផ្នែក​អារម្មណ៏​​របស់​មនុស្ស​​ខ្មែរ​​នោះ ក៏​ស្រាប់​​តែ​មាន​ការ​​​​លើក​​យក​​បទចម្រៀង​ចាស់ៗ​​របស់​​លោក ស៊ីន​ ស៊ី​សាមុត និង អ្នកចម្រៀង​ល្បីឯទៀត​​​​កាល​ពី​សម័យ​​មុន​​​មក​​ឲ្យ​​អ្នក​​ចម្រៀង​​ថ្មី​ៗ ​ច្រៀង​​កើប​លុយ​​យ៉ាង​អនាធិបតេយ្យ​​​ដោយ​ ខ្វះ​សម្បជញ្ញៈ​ ខ្វះសេចក្ដី​​អៀនខ្មាស​។ ហើយ​​អ្វី​ដែល​អាក្រក់​​បំផុត​​​​គឺ​គេ​​បាន​​យក​​បទ​ចាស់​ៗ​ទាំង​​នេះ​ទៅ​កែ Mélodieយ៉ាង​ច្របូកច្របល់​ ពីលឿន​ទៅ​​យឺត​ ពី​យឺត​ទៅ​​លឿន ។ ​តួយ៉ាង​​ដូច​ជា​​បទ ​ទេពធី​តា​ក្នុង​សុបិន្ត ដែល​ធ្លាប់​ច្រៀង​​ដោយ​​លោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត ជា​ដើម ។ ​ដែល​បទ​​មនោសញ្ចេត​​នា​លន្លង់លន្លោច​​ ​ទទួល​បាន​​ការគាំ​ទ្រ​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា​​​មាន​តម្លៃ​ជា​អមតៈ​រហូត​​មក​​ដល់​ពេល​នេះ បែរជា​ ត្រូវ​បាន​ក្រុម​​ហ៊ុន ​ហង្សមាស យក​មក​ឲ្យ​​លោក ព្រាប ​សុវត្ថិ ច្រៀង​ ជា​មួយ​​ការ​កែប្រែ Mélodieថ្មី បែប​​កញ្ឆក់កញ្ឆែង ​។

នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ឧទាហរណ៏​មួយ​​ក្នុង​ចំណោម​​បទ​​ចម្រៀង​​រាប់​មិន​​អស់​​​​​របស់​អ្នក​ចម្រៀង​​សម័យ​​ដើម​​ដែល​ត្រូវ​​បាន​​ក្រុម​ហ៊ុនផលិត​បទចម្រៀង​​សម័យ​​នេះ ​យក​មកបំផ្លាញ ដោយ ​កែកាឡៃ​ច្រៀង​ថ្មី ​ក្នុង​គោល​​ដៅ​​បំភ័ន្ដ​សាធារណៈជនខ្មែរ​ ។​ប៉ុន្តែ​​បើ​ទោះ​​ជា​ដូច្នេះ​ក្ដី ​បទ​ចម្រៀ​​ដ៏​​មាន​​តម្លៃ នា​អតីតកាល​​នៅ​​តែ​ស្ថិតក្នុង​​ការ​ចង​ចាំ​​​របស់​មនុស្ស​​ខ្មែរភាគច្រើន​ដដែល​ ​។

បទចម្រៀង​ភាគ​ច្រើន​​របស់​លោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត និង​អ្នក​ចម្រៀង​ចាស់ៗ​​ឯទៀត​ ពុំ​ត្រឹម​តែ​​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​​ពី​អត្តសញ្ញាពណ៌សំបុរ ភូមិ​សាស្រ្តដ៏ត្រកាល​​ លើ​​ទឹកដី​​ខ្មែរ​ ដែល​បំពាក់​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​​​ដល់​​អ្នក​​ស្ដាប់​​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ , ប៉ុន្តែ​វា​​ក៏​បាន​​បង្ហាញ​​នូវ​​​ចរិត​ជាតិ​និយម​​ផង​ដែរ ។ ដូច​បទ​ចម្រៀង​​ទៅ​ភ្ជំ​​នៅ​​អារញ្ញ​​របស់​លោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត ដែល​មាន​ឃ្លា​​មួយ​​លើក​ឡើង​ថា  “..ទោះ​បី​បុប្ផា​អារញ្ញ​ល្អ​ស្រស់ ក៏​​នៅ​​មិន​ឈ្នះ​ស្រអែម​មាសបង…​” ​ដែល​​ឃ្លា​នេះ​​ចង់​បញ្ជាក់​ពី​គុណ​តម្លៃ​របស់​ស្ត្រី​​ខ្មែរ​ ដែល​នារី​ថៃ ​​​នៃ ​ជាតិ​សាសន៏​​ដ៏​ទៃ​ មិន​​អាច​ប្រៀបធៀប​​បាន​ឡើយ ។​ខុស​ផ្ទុយ​ពី​ខ្មែរ​​ឥឡូវ ដោយ​សារ​តែ​​យើង​​ខ្វះគំនិត​ជាតិ​​និយម ខ្វះ​ឧត្តម​គតិជាតិ​ ខ្វះ​មោទនភាពជាតិ បាន​ធ្វើ​ឲ្យយុវវ័យ​​ខ្មែរ​ម្នាក់ៗ​​​ គិតតែ​ពី​ចង់​ធ្វើខ្លួន​ជា កូរ៉េ ថៃ ​អាមេរិក….. ដោយ​ភ្លេចគិត​អត្តសញ្ញាណ​​​ជាខ្មែរ​  មិន​ប្រឹងប្រែង​​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ចេះ​ស្រលាញ់​​ខ្លួន​ឯង ។ ​នេះ​​ហើយ​​ជា​សញ្ញា​ឈាន​ទៅ​​រក​ភាព​រលំ​រលាយ​របស់​ខ្មែរ ​។

ដូច្នេះ​នៅ​​ចំពោះ​គ្រោះ​ថ្នាក់​​​របស់​​ជាតិ​​នេះ ​រដ្ឋាភិបាល​ ពិសេស​ក្រសួង​វប្បធម៌​និង​វិចិត្រសិល្បះ រួមទាំង​​ពលរដ្ឋខ្មែរ​ត្រូវ​​តែ​ពិចារណា​ឡើង​វិញ​​ ហើយ​គួរ​តែ​ចាត់​ទុក​​បទចម្រៀងចាស់ៗ​​​​ដែល​ខ្លះ​មាន​អាយុ​លើស​ពី​៥០​​ឆ្នាំ ជាសម្បត្តិ​បេតិភណ្ឌ​​របស់​ជាតិ​  ជា​គំរូ​​​ ដោយ​​ចាប់​​ផ្ដើម​​​បន្តភាព​ល្បីល្បាញ​សម្រាប់​យុគសម័យ​​ថ្មី​​របស់​យើង​​ ​ ដោយមិន​​ត្រូវ​​ងាក​ទៅ​​បំផ្លាញ​​អ្វី​​ដែល​​យើង​មាន​​រួច​មក​​ហើយ​​នោះ​ទេ ៕

Copyright © 2010-2014 · The Free Press Magazine · All Rights Reserved.
-